Mijn leven loopt heel erg raar op het moment.

 

Ik ben veel bezig met Walter. Het is dankzij/door/voor hem dat ik nu eet wat ik moet eten. Het is daardoor dat ik me beter voel en meer energie heb. Tegelijkertijd sloopt het me. Het is weg. Zijn lichaam is weg. We hebben de crematie gehad afgelopen dinsdag en het was echt heel erg mooi. Het was precies zoals hij was. Bescheiden. Ingetogen. Zijn muziek erbij. Prachtig.

 

Ik heb zelfs nog gesproken daar. Ik heb dit gezegd.. Ik mis hem...

 

Tegelijkertijd ben ik veel met Owen bezig. Het gaat niet goed tussen ons. Ik ben er eigenlijk ook wel 'klaar' mee. Als ik hem spreek, dan vind ik het leuk. Maar als vriend. Ik wil hem in mijn leven hebben als mijn beste vriend. Ik wil met hem kunnen lachen en een super tijd met hem kunnen hebben. Ik wil leuke dingen met hem kunnen doen. Maar ik wil me niet meer verantwoordelijk voor hem voelen. Ik wil niet meer zijn moeder spelen en zijn patiënt zijn. Ik wil gewoon de soulmate van hem zijn waarvan ik weet dat ik dat ben.

 

En dan hebben we Tony. Drama. Zijn ex wil het kind toch gaan houden. Terwijl dat echt ZO dom is. Tony is bij haar weg en zal ook niet terugkomen. Hij is straks afgestudeerd en is dan gewoon heel erg veel weg (hij gaat ook booreilanden werken). En zij zit dan met een tweede kind! Echt zo dom van haar. Zij twijfelt om het kind te houden en hij wil het liever niet. DAT IS ZIELIG VOOR HET KIND! JE KUNT HET NIET MAKEN OM DAT KIND TER WERELD TE BRENGEN!

 

Ik heb een heel fijne tijd met Tony. Ik heb een paar vrienden van hem ontmoet en ik krijg van iedereen te horen dat we echt vet goed bij elkaar passen. Ik ben best maf van mezelf (als ik me goed voel, en dat voel ik me door Tony) en Tony die is nog erger. Hij is gewoon super grappig, en LIEF. Vet lief! Echt. Hàh. *zucht van verliefdheid*

 

Ik heb vandaag met Owen afgesproken. We gaan foto's van Walter doorzoeken. Kijken of we daar foto's van kunnen gebruiken om een mooi fotoalbum van Walter van te maken,. Dat willen zijn ouders graag doen. En ik denk dat het voor Owen ook een stukje verwerking zal zijn om dat te doen. Daar ben ik nu met Owen eigenlijk vooral mee bezig. Hem helpen om het verlies van Walter te verwerken. Hij kent hem al zo rete lang... Hij is er nog veel kapotter van dan wie dan ook uit de vriendenkring. Ik wil hem helpen. Want ik geef heel heel erg veel om hem. Ik ben alleen niet meer verliefd op hem (hij wel op mij) en dat maakt het samenzijn wel lastig...

Dat van Walter hoorde ik in de nacht op MSN van een vriend van mij en hem.

Ik heb besloten om meteen vanaf de dag erna normaal te gaan eten. Walter heeft geen enkele keus om zijn leven te behouden. Ik wel!

 

Ik vind dat ik het Walter verschuldigd ben om mijn leven te verbeteren. Om van mijn leven te genieten. Als hij de kans had gehad, was dat ook geweest wat hij zou hebben gedaan! Dit is het minste dat ik voor hem kan doen.

 

Het is zwaar. Ik ben al 1 keer over mijn nek gegaan. Het is zwaar, maar het moet. IK KAN LEVEN, WALTER NIET!

Ik zit dit half met m'n ogen dicht te typen, door alle tranen. Ik mis hem nu al zo erg. Zo erg.

 

HET GAAT SLECHT MET WALTER!

De chemo en bestraling heeft niet kunnen voorkomen dat de tumor is teruggekomen. Hij heeft heel veel pijn en is daarom aan de morfine nu. Hij slaapt bijna de hele dag en als hij wakker is, dan is hij heel erg verward.

Misschien is hij volgende week niet meer hier. Misschien kan hij binnenkort niet meer praten.

 

HET IS ZO VERSCHRIKKELIJK! HET IS ZO ZO ZO EXTREEM VERSCHRIKKELIJK ONEERLIJK! WAT EEN TERING WERELD IS DIT! De grootste criminelen lopen gewoon rond. En Walter, een schat van een jongen, nooit iemand ook maar IETS aangedaan. Die gaat het niet halen. Hij gaat nooit 20 worden! O MIJN GOD!

 

Ik ben zo verschrikkelijk blij dat ik toch naar zijn verjaardag ben gegaan. Dat we toch nog laatst hebben afgesproken! Zijn moeder vindt het nu niet verstandig om af te spreken met hem. Dat kan hij niet aan. O MIJN GOD!

 

Walter is stervende en er is helemaal NIETS dat ik kan doen. DIT IS ZO VERSCHRIKKELIJK.

 

Mijn hart doet zeer. Ik kan alleen maar huilen. Ik kan niets zien, door alle tranen. Dit is zo verschrikkelijk. Waarom Walter?! Waarom?! Hij verdient dit niet! HIJ VERDIENT EEN GOED LEVEN!

 

Als ik hem een paat jaar van het mijne zou kunnen geven, dan zou ik dat doen. Niet Walter! KOM OP!! DIT KAN NIET MAN! HET KAN NIET! ECHT NIET! WAAROM! WAAROM HIJ?! WAAROM?!?!!? DIT KAN NIET!

Fuck. I don't want to be in love!

Ik weet dat ik het beter niet kan zijn. Ik weet dat ik het beter niet kan zeggen. Ik weet dat ik het niet moet willen. En ik wil het ook helemaal niet. Echt niet. Maar godallemachtig, wat is hij leuk! En LIEF.

 

Tony ja. Hij heeft vandaag heel lang met me gepraat. Ho, stop. Nee. Wacht, ik ga dit anders brengen.

 

Ik heb van mezelf altijd een winterdepressief. (Maar je bent toch al depressief? Juist. Extra gezelligheid dus.) Zodra de dagen korter worden, wordt mijn humeur slechter. Ik ga mezelf weer pijn doen. Vollop kotsen. Piercen, janken, gillen, schreeuwen. Paniek aanvallen, flauwvallen, noem maar op. En vandaag, vandaag had ik ook z'n bui. Ik had namelijk een zwaar gesprek gehad met Owen (komt zo) en ik wilde mezelf pijn gaan doen als ik thuis was. Ik was druk met Tony aan het sms'en, dus ook dat kwam ter sprake.

 

Hij dreigde naar me toe te komen als ik meer van zulk soort rot dingen zou zeggen en daarna heeft hij niks meer gestuurd. Ik was overstuur en liep dus vlug door naar huis (ik had ook met de metro kunnen gaan. Maar goed, iets met bewegingsdrang of zo..). Thuis belde ik hem meteen op en het bleek dat hij niet onderweg was, maar gewoon nog niet had gereageerd.

 

We hebben driekwartier gebeld. En hem is gelukt wat Owen nog nooit zó is gelukt. Hij heeft me laten inzien wat mijn problemen zijn. Hij vroeg me om mijn twee grootste problemen op te noemen. er kwam een drama aan gezeur uit, wat uiteindelijk alleen maar betekende dat ik te weinig eet en dat dat zijn tol eist. Het tweede probleem... Owen.

 

Rot om in te zien. Verschrikkelijk zelfs, maar het sloopt me wel. Zijn probleem is namelijk (zoals al eerdervermeld) dat hij nu nog steeds thuis zit. Hij durft niet te solliciteren. Nu weet ik dat hij heel schuchter is en dat het allemaal heel erg moeilijk voor hem is... Maar ik heb hem heel erg vaak aangeboden om te helpen. Ik wilde samen met hem solliciteren. Ik wilde met hem sollicitatiegespreken oefenen. Ik wilde het allemaal doen. Maar nu ben ik er klaar mee. Ik heb hem gezegd dat ik hem niet meer wilde zien totdat hij werk had.

 

Daarop kreeg ik reacties als "Ik heb je hulp nodig" en "Help me". Echt heel zielig.. Ik voelde me ook meteen heel schuldig en ben gaan opsommen voor hem waar hij allemaal wel niet zou kunnen gaan werken. Als reactie hierop belde hij me. We hebben een hele tijd aan de telefoon gezeten. Uiteindelijk heb ik besloten om hem voor de honderdste keer mijn hulp aan te bieden: zondag na de band gaan we bij mij thuis solliciteren voor hem. Geen klef en bef. Nee. We gaan werk zoeken!

 

In de tussentijd heeft Tony me heel blij gemaakt. Zo blij en opgelucht dat ik vandaag voor het eerst thuis heb verteld dat ik me heb ingeschreven voor een opname. Mijn broertje (Paul) huilde van geluk en vertelde me hoe trots hij op me is.. Hij liet stiekem doorschemeren dat hij zelf ook graag hier vanaf wil zijn. Heel graag. Morgen ga ik eens zijn maatschappelijk werkster bellen. Ze mag wel weten wat er is, zij praat namelijk met hem als enige erover. Zij kan hem helpen.

 

Ik hoop dat alles goed komt. Echt.

 

Ps. Dat zijn mijn nieuwe schoenen.

I luf them.

Ik ben kapot. Stuk. Verrot. Op. Verrot is misschien nog wel het beste woord. Niet alleen verrot als in kapot, maar ook echt verrot. Weg gerot. Van binnen ben ik goddomme helemaal hol. Ik voel niks. Ik wil niets. Ik haat alles. Echt alles. Goddome, wat een kut klote tering wereld is dit.

 

Drie hoeraatjes voor mijn depressie. En nog eens drie voor mijn eetstoornis. Als we toch bezig zijn, dan ook maar even juigen voor mijn psycholoog, die niet inziet dat ik opgenomnen wil worden. God god god, wat een gejuig. Wat een kut leven.

 

Alles, maar dan ook alles gaat kut!

 

Tussen Tony en mij gaat het kut. Ik heb met hem samen geslapen en dat is toch een stuk ongemakkelijker geworden dan verwacht (doe ik nog in privé logje).

Owen heeft nog steeds geen werk! Hij is fucking negentien en werkloos. Hij gaat niet naar school. Hij heeft nog nooit gewerkt. En zijn excuus is, dat hij zijn luie leventje niet wil opgeven! Ja, hallo?! Hoe denk je dat ik dit fucking leven ervaar?!?!?!

 

Ik ga godv*rdomme naar school.  Daarnaast werk ik 1 dag in de week! Ik ga naar de psycholoog. Ik doe nog gezellige dingen, om mezelf overeind te houden! Ik werk me helemaal de grafpleur en hij zit de hele dag thuis te gamen. Gottegod, wat heeft meneer het zwaar.

 

En geen begrip he. TOTAAL GEEN BEGRIP VOOR MIJ. Hij vindt me egoïtisch. Lekker is dat. EGOISTISCH. IK BEN GODVERREDOMME DE HELE DAG BEZIG MET HET IEDEREEN IN MIJN KUT OMGEVING NAAR ZIJN ZIN TE MAKEN! En dan ben IK egoïstisch. M'n reet! Echt. Ik ben WOEST.

 

En dan die kut hoerepsych van me. Geweldig wijf joh. "Nee joh, opname is overdreven." DANKU. Jezus. Schop me anders ook gelijk even dood, in plaats van me te laten creperen!

 

IK TREK DIT NIET MEER. KUT KLOTE LEVEN! HET IS TE ZWAAR VEEL EN VEEL TE ZWAAR!

Instorting. Een complete, vreselijke instorting. Het enige woord dat ik ervoor kan bedenken..

 

Gister heb ik 28 kauwgums gekauwd, zodat ik aan de schijterij zou gaan. Ja, mijn eigen lax-vorm dus eigenlijk. Ik ging dood van de buikpijn gisteravond. Wat een hel. Maar goed, we hebben het overleefd.

 

Ik voelde me zo slap. Zo moe. En ik moest maar lopen. Ik moest maar weinig eten. Braken. Pillen slikken. Ik trok het gister echt even niet meer... Toen heb ik de psycholoog gebeld. Die had vandaag (half negen!) meteen tijd voor me... Ik heb een nieuwe minimale eetlijst gekregen, aangezien die andere toch teveel was.. (faal.) En ik mag niet minder dan 50 wegen.

 

Als ik volgende week dinsdag ben afgevallen, moet ik bloedwaardes laten meten. SHIT! Bloedprikken!

 

Ik heb tegen haar gezegd dat opname toch wel het enige is waarvan ik denk dat het helpt, maar dat ik dat overdreven vind in mijn situatie. Het enige wat ze zei was "ja.", nadat ik zei dat het overdreven was! Dus, dat wordt hem niet. Top.

 

Ik weet het niet meer. Vanavond een feestje.. In bikini! Ik doe een shirt aan en een lange mannen zwembroek. Ik haat mijn lichaam. Ik haat het. Echt..

Ik heb gister een heel goed gesprek gehad met Owen. Ik heb hem verteld over hoe verschrikkelijk slecht het eten de laatste dagen gaat... Ik kots weer dagelijks, zo niet meerdere kleren per dag. Echt een hel. Mijn perit*onsil*lairab*ces begint terug te komen! Serieus! Ik heb de dokter gebeld zodat ik anti-biotica krijg! Want anders lig ik straks wéér in het ziekenhuis!

 

Ik heb Tony verteld dat ik misschien als enige oplossing nog opname zie. Heel erg eng, maar het is wel zo...

Ik zou willen dat ik op vakantie zou kunnen gaan en dat als ik terugkom, alles gewoon verder is gegaan. Ik wil dat als ik terugkom, dat het eten dan stukken beter gaat. En wat lijkt daar het über meest op? Juist, opname.

 

Fucking eng! Want ik ben veel en veel te dik om opgenomen te worden. Mijn BMI is fucking 17,4 nu! Dus voorlopig sta ik nog op de 3 - 6 maanden wachtlijst!

 

Tony's vader heeft heel erg veel contacten in de zorg. Hierom zou hij misschien voor me kunnen regelen dat de wachtlijst verkort wordt. Dat stelde hij voor.. Super eng!

 

Maar eigenlijk misschien wel wat ik wil. Nu wil ik het. Nu gaat het kut. Nu moet ik beter gaan worden. Ik heb verdomme nog maar 4 jaar en dan wil ik kinderen! Ik wil goddomme oud worden! Maar ik kan het gewoon niet alleen...

 

Als ik meer moet eten van mezelf, dankrijg ik een verschrikkelijke discussie in mijn hoofd. Als er iemand zou zijn die het me zou verplichten, dan kan ik tegen díegene uitvallen! Diegene is sterk genoeg om mij een weerwoord te bieden! Ik kan niet steeds tegen mezelf blijven uitvallen, want het is nooit goed. Weinig is slecht. Veel is slecht. Alles is slecht. Ik wil dat iemand de keuzes voor me maakt.

Dit logje zal niet lang worden, ik heb namelijk weinig tijd.

Omdat ik de komende dagen geen tijd heb en ik weet van mezelf

dat als ik iets niet doen wanneer ik het écht wil doen, dan gaan

het er niet meer van komen. (Nu of nooit.) Vandaar!

 

Uwhm. Mijn vorige puntje was somethingunignorable.punt.nl

Iets onnegeerbaars. Iets dat niet te negeren is. Dat is mijn

eetstoornis. Iets dat je niet kunt negeren, al wil je het nog zo

verschrikkelijk graag. Tegelijkertijd zie ik er zelf meestal best

opvallend uit, dus het sloeg wel dubbel op mij.

 

Op somethingunignorable had ik verschillende soorten vrienden.

Zowel de mensen die willen genezen, alswel de mensen die denken

dat je van anorexia gelukkiger wordt (de pro-ana's). Om van de

laatste categorie af te komen, heb ik dit nieuwe puntje gemaakt.

Ik wil genezen. En zonder de triggers van pro-ana's is dat al heel

erg zwaar, laat staan mét!

 

Mijn schuilnaam is Lisa. Ik ben 18 jaar oud. En ik lijd aan nog meer

geweldige stoornissen (jup, ik ben écht gestoord verklaard) die

te zien zijn in mijn advertentione.